آمد به جهان نصرا... ( تقدیم به آن که اهمیت در نگاه اوست، تولدت مبارک )
آمد به جهان ناصر و منصور کســـان، نافر و منفور خســــان، فخر زمــــــــان، خاصتــر از خاصتـــــــران، گشته از او هم همه در کون و مکان
نصرا...
من نگویم که کمال است و محال است و خصال است و خط و خال و خیال است و حرام است و حلال است و چنین است و چنان است، چه گویم؟ که همان
نصرا...
تو اگر شاهی و اللهی و چون ماهی و روباهی و بد خواهی و بر مغز خلایق همـــــــــــــــه لایق شده ای، او شــــــده خــان
نصرا...
او که دانـــــد ز همــــــه علــــم به کـــل فلسفــــی و حکمتـــی و عرفانـــی، هـــم ز ادیانـــی و ابدانـــی و آنی که بدانی و ندانی همــه آن
نصرا...
ما در ایــــــن جــــــا همــــــه علاف و به لـــــب لاف و پر گــــاف و خطا باف و چه حــــراف شد استیـــــــــم که او هست در آن جا همگـــــان
نصرا...
آن جــــوانــــــــــــــی کــــه بـــــه پــنــــــدار و به گفـــتـــــــــــــار و بـــه کـــــــــــــردار بـــــــــود او دادار، چــــــون که از شهـد سخن کرده همی پیـــــــــر جـــــوان
نصرا...
این چنین شد که امیـــــــری و وزیـــــــــری و نصیــــــــری و بصیــــــــری و منیــــــــری و کبیــــــــــــــری شده اندر دو جهــــــــــــــــــان
نصرا...
بر کفش باده و مــــــــــــــــــی ، جام دهــــــــــد پی در پی، شوخ و طناز به درگـــــــــــاه وی و زاده دی، شاد باشد به کنارش ری و اندر حرمش خــــرد و کلان
نصرا...
در اهمیت او هست همین بس که بود کعبــــه و میخانـــه و پیمانـــــه و دردانــــه و دل داده و افتــــــــاده و هر کس که شناسی به رخش بوسه بسی داده ز جــــــــــان
نصرا...
هر چه گفتیــــــــم و بگفتنـــــــــــد و شنیدیـــــــم و شنیدنــــــــد و بدیدیـــــــــم و بدیدنـــــــــد چه حاصل؟ که نبوده است از ایــن حاضــــــــــــــــــر غایب ز میــــان
نصرا...
گر شنیدی که عیسی است بر افلاک و دلش پاک و جهانی ز تحیر یقه در چاک و وی از آتش و از خاک و بداند نت و از موسیقی پاپ و کلاسیک و رپ و سنتی و راک ، تو دیدی که پور آمده هـــــان
نصرا...
آه ... از دست تو ای نصرا...
از پیری جهاندیده سرد و گرم چشیده و غیر ندیده، شنودم گفت که از شجاعت و همیت و رشادت جوانان عصر وی یکی آن بود که به مواقع ضرب و زاری ، خاک پاشی و عربده گساری هم چاشنی جو و فضا می گشتی و چون شهاب سنگی آتشین بر لایه اوزون گوش ها می نشستی و اگر بیماری ناله بر می آوردی که: های چه خبر است؟ جملگی دلمشغولی خویش رها می نمودندی و می شوریدندی و مشت مشت سنگ و کلوخ بر وی می انداختندی و باز چون صدای وی بلند می شدی قمه و قداره کشان بر سرش می ریختندی و از فلان بر سر در تیمارخانه آویزان می نمودندی و در این راه از خیلتاشان و تازندگان و حاجبان مدد می خواستندی تا عبرت سایرین گرددی به نحوی که تا شب چارسوری بالا بماندی و پاهایش فرو تراشدی.
و شب چارسوری که فرا رسیدی لش وی را پایین می آوردندی و در هیمه می افکندندی و آتشی به پا می کردندی چنان که از صدای تلق تلوق استخوان های وی جملگی در نشاط می افتادندی و سرخی از آن می ستاندندی و زردی بر وی می دادندی. از این جشن و سرور تا عیادی دیگر سال مسرور می گردیدندی و از چشم اهریمنان دور می ماندندی .
و چون نوروزانه آمدی خاکستر وی را میان کتب گوناگون می گذاشتندی تا خاکستری گرددی و پس از آن که مکتوبات خاکستر مال می شدی در جشن و سرور کوبی های سردسیری دیگر بار در آتشی پر هیمه می انداختندی تا خاک از انجماد به اشتعال رسدی و دود آن در هوا غیب گرددی و اینگونه بدی ها محو شودی
و جوانان اعصار آینده را نیز شرط دانست که چنین و مانند این بکنند تا توانند ...
ضرب و زاری: عزاداری
تیمارخانه: بیمارستان امروزی
چارسوری: چهارشنبه سوری
هیمه: هیزم
فرو تراشد: خشک شود
سرورکوبی های سردسیری: جشن هایی که زمستان هر سال به پا می شد
یکی بود یکـــی نبـــــــــــــود غیر از خدا؟ همــــــه چی بود
گرونی بود صفــا بـــــــــــــود دود تو فضا هوا بـــــــــــــــــود
کلاغه قصـــه حیـــــــــــــــرون ز حال و وضع ایــــــــــــــــــرون
تصمیمش و قطعــی کــــــرد آزاد شه از رنـــــــــــــــج و درد
کفتراش و رهــــــا کــــــــــــرد اونها رو زا به را کـــــــــــــــــرد
دنبال هیچی می گشــــــــت پیدا نکرد رف تو دشــــــــــــت
یه کم شالاپ شولوپ کـــــرد صداش تو کوه تولـــــــوپ کرد
پر زد و پرپـــــــــــر زنــــــــــــان رف تو قفس بهر نــــــــــــــان
همش نشست و پا شــــــــد بشین پاشو به پا شــــــــــد
یه کمی سینه خیـز رفـــــــت آتیش شد و بــه روش نفــت
یک دو سه، سال صبــــح زود بلند شد از ســـــــــرش دود
پا می شد و مثل میــــــــــــخ یه چوب میشد عیــن سیــخ
تو بوته هــــــــــــــا زل می زد بخار می شد غــل مــــی زد
غار می کشید روی خــــــلق عر می زد از تـــــــه حــــــلق
تو دل شب بیدار بـــــــــــــــود خواب رو کولــــــش سوار بود
چشاش یه کاسه خون بــــود غم تو دلـــــش روون بـــــــود
وقتی حسابی چرخیــــــــــــد باد سرش تمرگیـــــــــــــــــد
بالاخره خستــــــــــــــه شــــد پر کشید و رسته شــــــــــد
اینو می گن کـــــلاغ پـــــــــــر کلاغ پشت بــــاغ پـــــــــــــر
اومد نشست رو ایـــــــــــــوون هاج واج و گشنه ویلــــــون
چشاش یه هو خیره شــــــــد کرمون پر از زیـــره شـــــــد
دید همه کلــــــــــــــاغـــــــــــا اون کلاغ تو بـــــــاغـــــــــــا
با جفتشون نشســتـــــــــــن گل گفتن و شنفتـــــــــــــن
دلش حسابــــــــــی گرفـــــت دروغ چرا شــد خرفــــــــــت
خلاصه دید یــه زاغــــــــــــــی یه زاغ تــوی باغـــــــــــــــی
تنها نشستــه رو بـــــــــــــوم مثـــل ملکـــــــــــــــــــه روم
پرید و از ســــــــــــــــــــــر درد سلامی پیشکشـش کـــرد
زاغ که تـــو قصــــــه اومــــــــد کلاغ چشاش در اومــــــــد!
اتل متل توتــــــولـــــــــــــــــــه زاغه یه کم سوسولــــــــــه
لباش گل انــــــــــــــــــــــــــاره چلچله تو بهــــــــــــــــــــاره
جواب داد ای کلـــاغــــــــــــــه کلاغه توی باغــــــــــــــــــــه
اومدی تو باغ که چــــــــــــی؟ چیپسا شده کرانـــچـــــــــی
کجای کاری پســـــــــــــــــــــر نون و به نرخ روز خــــــــــــــر
این که می گم بلف نیــــــس زندگی طاق و جف نیـــــس
کی دیگه زن می گیــــــــــره؟ تو این دوره زمونــــــــــــــــه؟
بیا بریم عشق و حـــــــــــــال غصه نشه روت وبـــــــــــــال
کلاغ که اینو شــــــــنــــــــــف تو گوش زاغ چنین گـــــــــف
از بازی با کفتـــــــــــــــــــــــرا خسته شدم من بــــابــــــــا
باید که زن بگیـــــــــــــــــــــرم از عشق اون بمیــــــــــــــرم
زاغ که شنید حرفاشـــــــــــو تو دست گرف دستــاشـــــو
حلقه طـــــــــــــــــــــلا ازدواج دوای درد و عــــــــــلـــــــــــاج
آی قصه قصه قصــــــــــــــــــه نون و پنیر و غصـــــــــــــــــــه
داماد نـــــــــداره خونــــــــــــه اجاره هـــــــــا گــــــــرونــــــه
قصه ما به سر رسیـــــــــــــد کلاغه به خونش نرســـــــید
داخل تهرون تو دشــــــــــــت بالا و پایین می گشــــــــــت
بالا می رفـــــت آه بـــــــــــود قصه براش کــــــــاه بـــــــــود
پایین می رفت اشــــــک بود قصــــه براش کشک بـــــــود