دوش در سر باز شاخی خوش شکفت                 چون خدا دید از شگفتی رو نهفت

این ندا دادیم یا رب از چــــــــــــــه روی                  روی پنهان می کنی بی گفتگوی؟

گفت من پنهان نی ام تو خاموشـــی                   عقل و ادراکت به چادر می کشی

گو که از سنگی و از چـــوب و گلـــــی                  با تمام بخردان در مشـــــــــــکلـی

باز گفتیمش چرا چنــــــــــــــدین تشر                    می زنی از هر جهت بر این بشر

گفت وقتم پر شده پس والســـــــــلام                   زودتر رو تو سر اصل کـــــــــــــــلام

چون زمان می بود بر مـــــــا چون طلا                   پس به رویش باز شد بحث بلـــــا

در گشودیم از سر صدق و صـــــــــــفا                    کای خدای شوخ طبــــــــــع با وفا

این چنین گفتنــــــــــــــد اصحاب کلام                    آن که جرمی کرد اندر ملا عـــــام

بر تمام خلق واجب آمـــــــــــــــــــــده                     کودک و خرد و کلان از هــــــر رده

در صراط راست آرنــــــــــــــدش یواش                    چون خمیر آتش بدیــد آمد لواش

از نوازش ها و باتوم و ســـــــــــــــتیز                      نان بشد آماده دندان گشت تیـــز

ورنه آید بر همه ملـــــــــــــــــــــت بلا                     یک به یک سوزند در خشمت به لا

آن بلا باشد ز سیل و زلــــــــــــــــزله                      تا سل و طاعون گرانی آبـــــــــلــه

تا شنید این حرف ها از جا بجســت                      جمله ای گفت و دهان ما ببســت

پس دلایل آر چون من معنـــــــــــــوی                      با رگ و پی باش چون ملـــک قوی

گر به یادت باشــــــــــد از زاری و غم                      من بگویم با تو از اســــــــــــرار بم

تا بیامد زلزله در آن مکـــــــــــــــــــان                      هر که آمد گفت سری از نهـــــــان

لیک بر اسرار من کـــــــس ره نیافت                      هر کسی از ظن خود من را بیافت

محرم این هوش جز بـــاهوش نیست                   مر زبان را مشتری جز گوش نیست

طبق آمار از جوان و طفــــــــــل و پیر                      صد هزار از زندگیشان گشته سیر

زیر آوار گل و خشت و مغــــــــــــــاک                       از ضعیفی یک به یک گشتند خاک

بعد چندی همچو تقسیــــــــم کوپن                       از بزرگی لرزشی شد در نیپـــــن

این زمین گرد لرزیـــــــــــــــدن گرفت                        در تشدت کرد آنــان را خرفــــــــت

با تسلسل دور گردون گشــــــته یار                       شب به روز و روز در شب رفته تار

باز آماری ز آمارینیـــــــــــــــــــــــــون                        بر تلکس آمد مقابل بر عیــــــــون

از میان آن همــــــــــــــه پیر و جوان                        هیچ کس پیدا نشد خسته ز جان

ما بدانها عقل و دانـــــــش داده ایم                        لیک دانایان ز عالم زاده ایـــــــــــم

بر بناها هست استانداردهــــــــــــا                        گر رعایت ناشود چون چــــــــوبها

بشکند انـــــــــدام ها را یک به یک                        دستها گردد الــک پاها دولـــــــــک

عقل حد فاصل صلح اســت و جنگ                       تا که تمییزی شـــــــود دانا ز منگ

دانه معنی بگیر ای مرد عقـــــــــــل                        چون که آوار خرابی گشـــــت نقل

پای استدلالیان از آهــــــــن اســت                       خانه های کاگلی در هــــاون است