یاغی و تازی و کتـــــــــــــــــــاب زده واعظی ســـــــــوی من شتـــاب زده
خطبه ای خواند از غم و این گفــــت شوخ و شاخی ولی شــــــــراب زده
باز چون مردگان به خواب شــــــدی غافلــی وه کــــــــــــه آفتـــــــــاب زده
آب را گیر و بر ســــــــــــــــــر و رو زن تا شوی همچو ما تــــو خـــــواب زده
با صدای بلند ایـن گفتــــــــــــــــــــم تویی آن رنـــــگ و رو لئــــــــــــاب زده
مادر مهربان من، گـــــــــــــــرگ، ای صــــــورت میــــش را نقـــــــــــاب زده
خورده ای نان و گوجه و سبــــــــزی تا که چون من شـوی کبـــــــــاب زده
خواب بهتـــر که چون تو بیـــــــداری تشنه را از عــطــــــش ســــــراب زده
واعظ عاصی نمود شیخ ز خویــــش بس سرایید شعـر نـــــــــــــــــاب زده